Οδηγίες επιβίωσης , 2014, βίντεο 2,17 sec, λούπα
Ο Μπαμπούσης συνθέτει τις ακολουθίες ενεργειών, που απαιτούνται για την ατομική ασφάλεια του ταξιδιώτη όπως εικονογραφούνται στις κάρτες ασφαλείας διαφορετικών αεροπορικών εταιρειών, σ’ ένα νέο, ενιαίο αφήγημα.
Οι οδηγίες υπογραμμίζουν μ΄ ελάχιστη γλώσσα τη στιγμή της μέγιστης αγωνίας με τη δύναμη της παγκόσμιας γλώσσας της εικονογράφησης, έχουν αριθμημένη ακολουθία, διακρίνονται για την απουσία συναισθήματος την άμβλυνση της σοβαρότητας του κινδύνου, ενώ υπενθυμίζουν τελετουργικά και μηχανικά, πριν κάθε ταξίδι το εύθραυστο ταξίδι της ζωής, θα μπορούσαν συμβολικά ν’ αφορούν έναν γενικότερο «οδηγό για την έξοδο στη ζωή και την Σωτηρία»
0 καλλιτέχνης τις θέτει σε διάλογο με τις φωτογραφικές εικόνες τις εγκαταστάσεις και τα σχέδια του. Συνιστά ένα έργο με διαχρονική αλληγορική σημασία.
Η συνεχής εναλλαγή των ίδιων ενεργειών στο βίντεο, αυξάνει την ένταση και θέτει επι πλέον ζητήματα :
Μπορεί να σωθεί κανείς, σωματικά, ψυχικά και πνευματικά με οδηγίες ; Χωρίς εμπειρίες; Μπορούν αντίστοιχα να διανέμονται εικονογραφημένες σύντομες οδηγίες αντιμετώπισης άλλων σοβαρών κινδύνων, όπως η απώλεια της ανθρώπινης συνείδησης, της φύσης, «οδηγίες εν συναίσθησης », οι οποίες δεν περιλαμβάνονται , συνήθως, σ ‘εγχειρίδια καθημερινών πρακτικών.
Survival Instructions, 2014, video, 2 min 17 sec, loop
In Survival Instructions, Baboussis assembles the sequences of actions required for a passenger’s personal safety, as illustrated in the safety cards of different airlines, into a new, unified narrative.
Using a minimal visual language and the universally accessible language of pictograms, these instructions underscore the moment of greatest anxiety. Their numbered sequence, emotional neutrality, and deliberate softening of the gravity of danger ritualistically and mechanically remind us, before every journey, of the fragility of life’s own journey. Symbolically, they may be understood as a broader “guide to departure into life and salvation.”
The artist places these instructions in dialogue with his photographic images, installations, and drawings, creating a work of enduring allegorical significance.
The video’s continuous repetition of the same actions intensifies its emotional tension while raising further questions:
Can one be saved physically, psychologically, and spiritually through instructions alone? Without lived experience? Could similarly illustrated, concise manuals be created to address other existential dangers—such as the loss of human consciousness or the destruction of nature? Might there be “instructions for empathy,” absent from the practical manuals that ordinarily guide everyday life?