«Η ειρήνη δεν είναι μια συμφωνία»
Ο κόσμος υπερέχει, υπερέχει στις δυνατές και αδύνατες στιγμές του, κυρίως στις δεύτερες. Υπερέχει στα συμβάντα του, στις κρίσεις που τον δοκιμάζουν και τον εγγράφουν στον εκστατικό του ορίζοντα. ∆εν είναι η φυσικότητά του, η ψευδεπίγραφη ειρήνευσή του, αλλά η δόξα της κατακρήμνισής του, η επαλήθευση του στον ορίζοντα του αρνητικού.
Στην εγκατάσταση «Η ειρήνη δεν είναι μια συμφωνία», του Μανώλη Μπαμπούση, διακρίνεται όλη η αμφισημία αυτού του νοήματος, το ίχνος της ζωής όπως δεξιώνεται το ίχνος του θανάτου. Το φωτογραφημένο ερείπιο ενός βομβαρδισμένου κτηρίου και οι σωροί κατά σειρά μπροστά του μιας άλλης πανωλεθρίας. Σωροί ομπρελών θαλάσσης, μια αναφορά στην κατακλυσμιαία λαίλαπα του τουρισμού και στην αμεριμνησία του σύγχρονου ανθρώπου. Ένας πόλεμος κι ένας άλλος πόλεμος, μαζί κι οι καταστροφές τους. Εικόνες, που στη γλώσσα τους, πολλά σημαίνουν. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια της σύγχρονης εικόνας, η εξαίρεσή της απ’ τη ρητορεία της καταγγελίας και η έγερση της στο ίχνος της διαφοράς της, μια εικόνα έτσι αναστοχασμού.
Οι εικόνες του Μπαμπούση έχουν έναν ρηξιγενή χαρακτήρα, γιατί έχουν έναν ορίζοντα ελευθερίας, θλιμμένες μπροστά στο αποτρόπαιο, αλλά και θαρραλέες στις διακρίσεις τους και στις αναφορές τους. Και με μια αύρα ποιητική που τις διασώζει απ’ τη μιντιακή κοινοτοπία και τη φενάκη του πολιτικού. Ο όλεθρος της τέχνης· πιο δυνατός απ’ όλους τους ολέθρους.
Αποστόλης Αρτινός
Συγγραφέας, Κριτικός, Επιμελητής
Αθήνα, Ιούνιος, 2026
Manolis Baboussis
“Peace Is Not an Agreement”
The world prevails; it prevails in its moments of strength and weakness alike, chiefly in the latter. It prevails in its events, in the crises that test it and inscribe it upon its ecstatic horizon. What endures is not its naturalness, nor its spurious peace, but the glory of its downfall, the verification of its being upon the horizon of the negative.
In Peace Is Not an Agreement, Manolis Baboussis’s installation reveals the full ambiguity of this meaning: the trace of life as it receives the trace of death. The photographed ruin of a bombed building and, before it, ordered piles from another devastation. Piles of beach umbrellas: a reference to the overwhelming scourge of tourism and to the carefree indifference of contemporary humanity. One war and another war, together with their devastations. Images whose language signifies much. For this is the truth of the contemporary image: its exemption from the rhetoric of denunciation and its arising in the trace of its difference, an image of reflection.
Baboussis’s images possess a disruptive character because they open onto a horizon of freedom: sorrowful before the atrocious, yet courageous in their distinctions and associations. They are accompanied by a poetic aura that rescues them from media banality and from the delusion of the political.Art’s devastation—stronger than all devastations.
Apostolos Artinos
Writer, Critic, Curator
